Verdwenen kwik bij politiebureau Geyersvlijt moet volgens DNA-leden openbaar besproken worden

Gepubliceerd op: 08-07-2026 21:54 uur

In De Nationale Assemblée is stevige discussie ontstaan over de verdwijning van ruim 300 kilo kwik van het terrein van politiebureau Geyersvlijt. Verschillende Assembleeleden vinden dat de kwestie niet achter gesloten deuren besproken mag worden. Volgens hen gaat het om een zaak die het vertrouwen in overheid, politie en toezicht raakt.

Kwik is een gevaarlijke stof. Het wordt onder meer in verband gebracht met goudwinning, maar kan schadelijk zijn voor mens, dier en milieu. Juist daarom is de verdwijning van zo’n grote hoeveelheid extra gevoelig. Het publiek wil weten hoe de stof kon verdwijnen, wie verantwoordelijk was voor opslag en bewaking, en welke stappen nu worden gezet.

Het voorstel om de kwestie in comité-generaal te bespreken, stuit op verzet. Een besloten vergadering kan nodig zijn wanneer staatsveiligheid of gevoelige opsporingsinformatie in gevaar komt. Maar critici vinden dat in deze zaak openbaarheid zwaarder weegt. Zij spreken van een kwestie waarbij publieke controle noodzakelijk is.

De kernvraag is hoe ruim 300 kilo kwik kon verdwijnen van een plek die onder verantwoordelijkheid van de overheid valt. Als in beslag genomen of opgeslagen goederen niet veilig zijn, ontstaat twijfel over de hele keten van controle. Dat raakt niet alleen deze zaak, maar ook andere onderzoeken waarbij goederen worden bewaard.

Assembleeleden die openheid eisen, willen voorkomen dat de kwestie langzaam uit beeld verdwijnt. In Suriname leeft vaker zorg dat gevoelige dossiers te lang blijven hangen of achter gesloten deuren worden afgehandeld. Openbare behandeling kan helpen om druk te houden op onderzoek en verantwoording.

Tegelijk moet een onderzoek zorgvuldig blijven. Namen noemen zonder bewijs kan mensen beschadigen en een lopend onderzoek hinderen. Daarom is het belangrijk dat de regering duidelijk maakt welke informatie openbaar kan en welke informatie tijdelijk vertrouwelijk moet blijven. Die afweging moet goed worden uitgelegd.

De verdwijning van kwik is ook belangrijk voor milieubeleid. Suriname probeert al jaren de schadelijke gevolgen van kwikgebruik in de goudsector terug te dringen. Als grote hoeveelheden kwik uit overheidstoezicht verdwijnen, ondermijnt dat de geloofwaardigheid van beleid tegen kwikvervuiling.

De komende periode moet duidelijk worden of de kwestie openbaar wordt besproken en welke onderzoeksresultaten beschikbaar komen. Voor het vertrouwen van burgers is vooral één ding belangrijk: deze zaak mag niet eindigen in vaagheid. Er moeten antwoorden komen over verantwoordelijkheid, toezicht en de bestemming van het verdwenen kwik.

Het vertrouwen in de behandeling van deze zaak hangt sterk af van de bereidheid om vragen te beantwoorden. Wie had toegang tot het terrein? Wanneer werd de verdwijning ontdekt? Hoe werd het kwik opgeslagen? En waren er eerder signalen dat de beveiliging onvoldoende was? Zulke vragen zijn logisch en verdienen een serieus antwoord.

Kwik is niet zomaar een verdwenen goed uit een magazijn. Het is een stof die grote schade kan veroorzaken als zij in verkeerde handen terechtkomt of in het milieu belandt. In de goudsector kan kwik uiteindelijk in rivieren en voedselketens komen. Daarom is de maatschappelijke impact groter dan alleen de financiële waarde van de verdwenen hoeveelheid.

Een openbare behandeling hoeft niet te betekenen dat elk detail van een opsporingsonderzoek wordt prijsgegeven. Het parlement kan wel eisen dat de regering uitlegt welke maatregelen zijn genomen, wie bestuurlijk verantwoordelijk is en hoe herhaling wordt voorkomen. Dat is de kern van democratische controle.

Als deze zaak onduidelijk blijft, kan zij uitgroeien tot symbool van zwak toezicht. Daarom is snelheid nodig, maar vooral zorgvuldigheid. Suriname heeft behoefte aan een helder antwoord op de vraag hoe gevaarlijke stoffen worden beheerd en wie aansprakelijk is wanneer dat beheer faalt.

De zaak kan ook gevolgen hebben voor andere opslaglocaties van de overheid. Als blijkt dat procedures zwak waren, moet breder worden gekeken naar beveiliging van in beslag genomen goederen. Het gaat dan niet alleen om kwik, maar ook om wapens, drugs, voertuigen of andere gevoelige zaken die onder toezicht staan.

Voor burgers is het belangrijkste dat duidelijk wordt of er sprake was van nalatigheid, diefstal of georganiseerde betrokkenheid. Elk scenario vraagt om een ander antwoord. Maar in alle gevallen geldt dat de overheid moet laten zien dat zij haar eigen systemen controleert en corrigeert.

De kwestie verdient daarom een openbare en begrijpelijke verantwoording. Burgers hoeven niet elk onderzoeksdetail te kennen, maar moeten wel kunnen volgen welke stappen worden gezet. Alleen dan kan worden voorkomen dat de verdwijning van het kwik blijft hangen als een verhaal van geheimzinnigheid en wantrouwen.