Home Suriname Gebrek aan regeringsinformatie

Gebrek aan regeringsinformatie

68
0
gebrek-aan-regeringsinformatie

foto


De afgelopen periode is Suriname als natie nogal opgeschud, vooral als het gaat om media en journalistiek. Van een journalist die hardhandig wordt aangepakt door lijfwachten van de vp tot aan  een media boycot opgelegd door diezelfde vp. Mediamensen staan wekelijks op de stoep bij de RvM-vergadering om de ministers te kunnen interviewen, die hen vaak negeren of via een achterdeur naar binnen sluipen omdat ze weigeren de pers te woord te staan.

Vóór de verkiezingen beloofde de huidige regering om wekelijks persconferenties te beleggen in het kader van transparantie (want men zou het anders doen) maar uiteindelijk kunnen we dat verwijzen naar het rijk der fabelen. Er zijn enkele persconferenties geweest waar er slechts urenlange monologen werden gehouden door de president en weinig tot geen antwoord werd gegeven op de kritische vragen. Dit alles resulteert er in dat we droppen op de wereldindex persvrijheid.

Wat schetst mijn verbazing, is dat we nu ook nog eens nieuws aangaande Suriname moeten vernemen vanuit het buitenland. Eerst de kwestie SLM. Dat ze niet meer vliegt op de route Trinidad lezen we op een Trinidadiaanse nieuwssite. Nu gaat er een artikel rond in de Nederlandse pers dat Suriname Nederland om noodhulp heeft gevraagd vanwege de wateroverlast ramp die ons land momenteel teistert. Tuurlijk is het vragen van hulp noodzakelijk en absoluut geen issue. Het probleem is dat de Surinaamse gemeenschap en onze eigen media niet worden geïnformeerd over dit soort belangrijke zaken.

Transparantie, goed bestuur en openbaarheid is vóór de verkiezingen van 2020 met stelligheid beloofd, maar in de realiteit leven we in een constante waas van vaagheid. Er is geen concreet rampenplan om Surinaamse burgers die kampen met wateroverlast te ondersteunen of te verhuizen. NCCR kan niet worden ingezet want het krijgt geen middelen vrij, en de 16 waterpompen die gedoneerd zijn aan LVV door India, die mogelijk verlichting kunnen brengen in ons wateroverlastprobleem, staan al ongeveer 4 jaar in een opslagplaats van Kuldipsingh NV (voor 30.000 US-dollar per maand) stof te vergaren, terwijl de bevolking verzuipt. Doe het rekenwerk maar en je komt op bijna 1,5 miljoen US-dollar op jaarlijkse opslagkosten uit, terwijl we in een economische crisis leven en zouden moeten bezuinigen. Daar komt nu de klimaatcrisis bij waarbij de hoge regenval die we normaliter hebben ons tot aan de lippen stijgt. Zouden we Nederland niet moeten vragen om ons  te helpen om de afwatering van Suriname beter te regelen?

Als programmamaker voor DTV-express weet ik als geen ander hoe moeilijk het is om regeringslieden te kunnen spreken. Of ze hebben het te druk en zullen je volgende week te woord staan, helaas blijft het bij afschuiven. Je krijgt bijna het gevoel dat men je niet te woord wil staan, wat betekent dat men geen kritische vragen op hun bord wenst. In DNA zijn er diverse Parlementariërs die vragen stellen aan de regering over brandende issues, waar ze ook geen antwoord op krijgen.

Als de regering de pers, die een waakhondfunctie heeft, bijna tot niet te woord staat en ze in DNA geen antwoord geven op vragen, hoe moet de samenleving dan goed geïnformeerd worden? Als je weet dat je je uiterste best doet en in welke situatie we als natie ons bevinden, ga je kritische vragen niet uit de weg want dan creëer je alleen maar nog meer wantrouwen en achterdocht. Dat moet je als regering gewoon niet willen, vooral als je hebt beloofd het beter te doen.

U bent nu 2 jaar aan de macht en het cijfer dat u heeft gekregen van het volk van Suriname was ruim onvoldoende, u heeft nog ruimte om het tij te keren en het beter te gaan doen. En als u gewoon bent gekomen om u zelf en naasten te verrijken en geen verantwoording wil afleggen middels de pers aan het volk van Suriname? Dan weet u ook dat u in 2025 naar huis gaat en nooit meer terugkomt.

Maisha Neus